این برنامه‌ها پس از خروج نیروهای امریکایی از افغانستان برای حمایت از افغان‌هایی ایجاد شد که با نیروهای امریکایی و شرکای آن همکاری کرده بودند؛ از جمله مترجمان، رانندگان، انجنیران، کارکنان رسانه‌ها، همکاران بخش‌های اطلاعاتی و کارمندان لوژستیکی.
در متن شکایت آمده است که شاکیان پیش از اعمال محدودیت‌های سفر، درخواست انتقال اعضای خانواده‌های خود به امریکا را ثبت کرده بودند. همچنین شماری از بستگان آنان، با وجود تأیید اولیه پرونده‌های پناهندگی، به دلیل نبود سفارت امریکا در افغانستان مجبور شدند برای انجام مصاحبه‌های قونسلی به کشورهای دیگر سفر کنند.
در این شکایت آمده است که برخی از اعضای خانواده‌ها، با وجود طی مراحل اداری، با رد درخواست ویزا در قالب نامه‌های تکراری و استاندارد روبه‌رو شده‌اند؛ در یکی از موارد، این نامه تنها چند روز پیش از زمان تعیین‌شده برای مصاحبه صادر شده است.
بر اساس این شکایت، همسران و فرزندان افغان‌هایی که در امریکا پناه گرفته‌اند، در پاکستان و شماری از کشورهای ثالث، بدون حمایت مالی و بشردوستانه مناسب باقی مانده‌اند و با خطر آزار، خشونت و اخراج روبه‌رو هستند.
همچنین برخی از آنان به دلیل نگرانی از آزار و اذیت ناشی از همکاری بستگان‌شان با نیروهای امریکایی، ناچار به بازگشت به افغانستان شده‌اند.
