حامد کرزی، رئیس‌جمهور پیشین افغانستان، بر حل مشکلات کشور از راه گفت‌وگو و کنار گذاشتن جنگ تأکید کرده و گفته است که افغانستان نباید کشوری باشد که همه مشکلاتش را تنها از طریق جنگ حل می‌کند.
آقای کرزی این موضوع را در گفت‌وگویی با مشعل حسین، مجری و خبرنگار بلومبرگ، مطرح کرده است.
کرزی افزوده که کنار گذاشتن طالبان از کنفرانس بن در سال ۲۰۰۱ «اشتباه» بود و این گروه باید در آن زمان در روند سیاسی افغانستان شامل می‌شد.
او در پاسخ به این پرسش که با وجود جنگ با طالبان و کشته‌شدن پدرش به دست این گروه، آیا در آن زمان نیز با حضور طالبان در کنفرانس بن موافق بود، گفت: «کاملاً.»
رئیس‌جمهور پیشین افغانستان افزود که از آغاز برای ایجاد افغانستانی متحد و صلح‌آمیز تلاش می‌کرده است.
او گفت: «چگونه یک کشور خوب بسازیم؟ با اختلاف و درگیری یا با همکاری، درک دیدگاه یکدیگر و ساختن یک نقطه میانه؛ نقطه‌ای که همه بتوانیم روی آن بایستیم و رو به جلو حرکت کنیم.»
کرزی تأکید کرد: «چرا ما باید تنها کشوری در جهان باشیم که همه‌چیز را با جنگ حل می‌کند؟»
او گفت مخالفتش با طالبان به معنای مخالفت با بخشی از مردم افغانستان نبوده است و افزود که طالبان، مخالفان این گروه و دیگر شهروندان، همه افغان‌اند و باید برای پایان‌دادن به درگیری‌های دوام‌دار و حل مشکلات کشور با یکدیگر همکاری کنند.
کرزی همچنین گفت با وجود محدودیت‌هایی که طالبان بر او اعمال کرده‌اند، همچنان با شماری از رهبران این گروه گفت‌وگو می‌کند. به گفته او، از همان آغاز درباره اهمیت آموزش و بازگشت زنان به کار با مقام‌های طالبان صحبت کرده است.
او افزود که برخی مقام‌های طالبان که با او دیدار می‌کنند، با دیدگاهش درباره آموزش دختران و کار زنان موافق‌اند، اما نمی‌داند این افراد تا چه اندازه در ساختار قدرت طالبان نفوذ دارند.
کرزی گفت: «همین واقعیت که هنوز می‌نشینیم و صحبت می‌کنیم، به این معناست که امید وجود دارد.»
او همچنین گفت شمار زیادی از علمای دینی در افغانستان خواستار حق آموزش دختران و کار زنان شده‌اند و ابراز امیدواری کرد که این حقوق «دیر یا زود» دوباره برقرار شود.
رئیس‌جمهور پیشین افغانستان در این گفت‌وگو به وضعیت دختر بزرگش نیز اشاره کرد و گفت او، مانند دیگر دختران بالاتر از ۱۲ سال در افغانستان، اجازه رفتن به مکتب ندارد.
کرزی گفت با وجود این، قصد ندارد فرزندانش را برای ادامه تحصیل به خارج از افغانستان بفرستد. او افزود که به‌عنوان یک پدر مسئول است بهترین آموزش را برای فرزندانش فراهم کند، اما به‌عنوان یک شهروند افغانستان نیز مسئولیت دارد برای فراهم‌شدن امکان آموزش دختران در داخل کشور تلاش کند.
او گفت: «اگر دخترم را به خارج بفرستم، معنایش این خواهد بود که ما از این حق دست کشیده‌ایم. من هرگز از این حق دست نخواهم کشید.»
کرزی تأکید کرد که افغانستان برای پیشرفت به جمعیتی تحصیل‌کرده نیاز دارد و آموزش دختران و زنان برای آینده کشور ضروری است.
کرزی همچنین گفت در کابل بدون اطلاع و موافقت مقام‌های طالبان نمی‌تواند آزادانه از خانه خارج شود. به گفته او، در صورت موافقت طالبان با خروجش، برای او محافظ و تدابیر امنیتی فراهم می‌شود.
او این وضعیت را «حصر خانگی» توصیف نکرد، اما پذیرفت که آزادی رفت‌وآمدش محدود است. به گفته کرزی، برخی همکاران و مهمانان اجازه دیدار با او را دارند، اما برای شماری دیگر چنین اجازه‌ای داده نمی‌شود.
او افزود که از طریق تماس‌های تلفنی و ویدیویی با افغان‌های خارج از کشور و اعضای جامعه بین‌المللی در ارتباط است، اما محدودیت‌های شخصی خود را در مقایسه با نگرانی درباره آینده افغانستان کم‌اهمیت می‌داند.
کرزی طالبان را «مقام حاکم بالفعل» افغانستان دانست و گفت کشورهای خارجی برای رساندن کمک‌های بشردوستانه به مردم افغانستان ناگزیرند با این گروه تعامل کنند.
با این حال، او تأکید کرد که مشروعیت و به‌رسمیت‌شناسی طالبان باید به برآورده‌شدن شرایط مشخصی، از جمله بازگشت دختران به مکتب و زنان به کار، وابسته باشد.
کرزی گفت تعامل با طالبان برای رساندن کمک‌های بشردوستانه به مردم افغانستان قابل درک است، اما مشروعیت و به‌رسمیت‌شناسی این گروه موضوعی متفاوت است.
او همچنین تأکید کرد که قصد بازگشت به حکومت را ندارد و اگر طالبان پیشنهاد اداره یک وزارت یا مقام دولتی را به او بدهند، آن را نخواهد پذیرفت.
کرزی گفت: «دوره من تمام شده است؛ هر کاری را که می‌توانستم برای کشور انجام دادم.»
