کابل تریبون_سازمان عفو بینالملل میگوید پنج سال پس از بازگشت طالبان به قدرت در افغانستان، زنان و دختران همچنان با نقض گسترده و سیستماتیک حقوق بشری روبهرو هستند و جامعه جهانی، باید برای پایان دادن به این وضعیت اقدام عملی انجام دهد.
این سازمان روز سهشنبه، ۲۰ اسد در اعلامیهای افزوده است که شماری از زنان افغان و مدافعان حقوق بشر در آستانه پنجمین سالگرد تسلط طالبان بر افغانستان، در کانبرا، پایتخت استرالیا، با عفو بینالملل استرالیا دیدار میکنند تا درباره وضعیت حقوق بشر و خواستهای خود از دولت استرالیا صحبت کنند.
عفو بینالملل خواستار بهرسمیتشناختن «آپارتاید جنسیتی» در چارچوب حقوق بینالملل شده و از دولت استرالیا خواسته است از سازوکارهای بینالمللی برای بررسی و پیگرد نقضهای جدی حقوق بشری طالبان حمایت کند.
این سازمان همچنین از دولت استرالیا خواسته است مسیرهای بشردوستانه و پناهندگی برای افغانهای در معرض خطر، بهویژه زنان، دختران، مدافعان حقوق بشر و اقلیتهای قومی و مذهبی تحت تعقیب را گسترش دهد.
فرخنده اکبری، مدافع حقوق زنان و پژوهشگر افغان، گفته است که طالبان طی پنج سال گذشته یک نظام «آپارتاید جنسیتی» را در افغانستان تثبیت کردهاند.
او افزوده است که این وضعیت تنها با فرمانهای طالبان ادامه پیدا نمیکند، بلکه شیوههای اجتماعی، واکنشهای بشردوستانه، تصمیمهای دیپلوماتیک و نظام بینالمللی نیز در تداوم آن نقش دارند.
زکی حیدری، مسئول کارزارهای راهبردی و مدافع حقوق افغانها در عفو بینالملل استرالیا، نیز گفته است که پنج سال برای زنان و دختران افغانستان مدت بسیار طولانی است و آنان دیگر نمیتوانند منتظر بمانند.
او وضعیت حقوق بشر در افغانستان تحت تسلط طالبان را نقض آشکار و مداوم قوانین بینالمللی و حقوق بشر دانسته و گفته است که آزادیهای اساسی در این کشور از بین رفته و میلیونها نفر در ترس زندگی میکنند.
عفو بینالملل همچنین از دولت استرالیا و جامعه جهانی خواسته است با اعمال فشار دیپلوماتیک فوری بر طالبان، خواستار بازگرداندن حاکمیت قانون و تضمین حقوق بشر در افغانستان شوند.
این سازمان در ادامه گفته است که زنان و دختران، اقلیتهای قومی و مذهبی، کارمندان حکومت پیشین و مدافعان حقوق بشر پس از تسلط طالبان بیشترین آسیب را از سرکوبهای این گروه متحمل شدهاند.
به گفته عفو بینالملل، طالبان دختران را از آموزش متوسطه و دانشگاهی محروم کرده، زنان را از بخش بزرگی از بازار کار کنار زده، آزادی رفتوآمد آنان را محدود و حضور زنان در زندگی عمومی را بهطور فزایندهای محدود کردهاند.
اقلیتهای قومی و مذهبی، بهویژه هزارهها، نیز با تبعیض، حملات هدفمند و آزار و اذیت روبهرو هستند.
